ΠΑΣΗ ΘΥΣΊΑ ΣΤΟ ΕΥΡΩ ;

                                ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ ΣΤΟ ΕΥΡΩ ;

Μου έκανε φοβερά μεγάλη εντύπωση ένα χιουμοριστικό δρώμενο που παρακολούθησα στην τηλεόραση την περασμένη Δευτέρα. Συγκεκριμένα στη σατιρική εκπομπή «Ελληνοφρένεια» ο τσολιάς βγήκε στη λαϊκή αγορά και έκανε ερωτήσεις σε υπερήλικες πολίτες που ψώνιζαν. Τους ρωτούσε αν θέλουν το ευρώ ή τη δραχμή. Όταν του απαντούσαν ότι προτιμούν το ευρώ  , εκείνος επέμενε και τους ρωτούσε πάλι « πάση θυσία στο ευρώ;» και τότε οι πολίτες του απαντούσαν «ναι πάση θυσία στο ευρώ». Ο τσολιάς συνέχιζε « αν η παραμονή μας στο ευρώ προϋποθέτει ότι δεν θα ξαναδείς το εγγονάκι σου ;» εκεί οι γηραιοί πολίτες τα έχαναν και δεν αποδέχονταν να μείνουμε στο ευρώ αν για την παραμονή μας χρειάζονται τέτοιες θυσίες.

Μου έκανε εντύπωση το δρώμενο γιατί ήταν πολύ εύστοχο αλλά και γιατί αναδείκνυε ότι πάρα πολλοί συμπατριώτες μας λένε με μεγάλη ευκολία το « με πάση θυσία στο ευρώ» έχοντας ίσως στο μυαλό τους τη σύνταξη τους που έστω και κουτσουρεμένη θέλουν να μη σταματήσουν να την παίρνουν , αλλά όταν τους δείξεις ότι το δίλημμα είναι βαθύτερο τότε συνειδητοποιούν τη βλακεία του « με πάση θυσία».

Το δίλλημα είναι βαθύτερο γιατί εδώ δεν πρόκειται μόνο για μείωση των μισθών και των συντάξεων αλλά για πολύ περισσότερα. Είμαστε όντως διατεθειμένοι να χάσουμε συγγενικά μας πρόσωπα που πράγματι θα αναγκαστούν να μεταναστεύσουν για να βρουν δουλεία σε άλλους τόπους;

 Είμαστε όντως διατεθειμένοι να χάσουμε κάποιους στενούς συγγενείς μας λόγω των ακατάλληλων συνθηκών υγειονομικής και φαρμακευτικής περίθαλψης που θα επιφέρει η περαιτέρω υποχρηματοδότηση της δημόσιας και δωρεάν υγείας;

Είμαστε όντως διατεθειμένοι να εξασφαλίσουμε ένα απαίσιο μέλλον για τα  παιδιά μας που θα εργάζονται και θα ζουν ως είλωτες ;

Είμαστε όντως διατεθειμένοι να χάσουμε τα σπίτια μας, αλλά και αυτή ακόμα την εθνική  γη ξεπουλώντας όσο – όσο τα λιμάνια και τα αεροδρόμια , τα τρένα και τους δρόμους, τις παραλίες και τα δάση ;

Είμαστε όντως διατεθειμένοι να ζήσουμε με μισθούς και συντάξεις φιλοδωρήματα και γι αυτό να υποσιτίζουμε τα παιδιά μας και να μη μπορούμε να τους δώσουμε τα κατάλληλα εφόδια για τη σωστή σωματική και πνευματική του ανάπτυξη ;

 Είμαστε όντως διατεθειμένοι να μη θερμαίνουμε σωστά τα σπίτια μας ;

Είμαστε όντως διατεθειμένοι να χάσουμε φίλους από την κατάθλιψη και την αυτοχειρία ;

Και άλλα πολλά είναι τα αμείλικτα ερωτήματα που πρέπει να απαντήσει κάποιος θετικά για να πει με βεβαιότητα το «με πάση θυσία». Γιατί αυτά είναι τα αποτελέσματα του μνημονίου όλα αυτά τα χρόνια που εφαρμόστηκε στη χώρα μας αλλά και σε όλες τις άλλες χώρες του κόσμου που είχαν την ατυχία να εφαρμόσουν μνημόνια . Όλα αυτά τα έχουμε ζήσει και θα συνεχίσουμε να τα αντιμετωπίζουμε αν παραμείνουμε στο ευρώ και συνεχίζοντας να εφαρμόζουμε μνημόνια.

Μα όμως γιατί να μπει στο ρίσκο να απαντήσει , κάποιος,στυγνά « με πάση θυσία στο ευρώ» αφού ειδικά τους τελευταίους μήνες με τις διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης έχει γίνει απτό ότι υπάρχει ζωή και έξω από το ευρώ . Πως ; Μα έχουμε να πάρουμε ευρωπαϊκά χρήματα από το καλοκαίρι, δηλαδή περίπου ένα χρόνο πριν. Και σε αυτόν το χρόνο πληρώνονται κανονικά μισθοί ,συνάξεις και κάποιες δόσεις στο ΔΝΤ και αλλού. Άρα τα χρήματα που παράγουμε στην Ελλάδα είναι ικανά να θρέψουν τους Έλληνες και να περισσέψουν μερικά (αυτά που δίνουμε για αποπληρωμή του ΔΝΤ κι άλλων)  για να χρηματοδοτήσουν δημόσιες επενδύσεις. Τότε τι θέλουμε και ζητάμε χρήματα; Ζητάμε χρήματα για να αποπληρώνουμε τα δάνεια που μας έδωσαν . Για να πληρώνουμε τα δάνεια που επένδυσαν -γιατί επένδυση ήταν για αυτούς αφού έχουν κέρδη από τους τόκους – στην Ελλάδα. Εμείς τι θα χάσουμε αν διακόψουμε να αποπληρώνουμε τα δάνεια ; Τίποτα. Οι δανειστές θα χάσουν. Άρα αυτοί πρέπει να λένε με πάση θυσία η Ελλάδα να μείνει στο ευρώ, ενώ εμείς πρέπει να έχουμε ως στόχο τη διαγραφή του χρέους και πάση θυσία έξω από το ευρώ και την ευρωπαϊκή ένωση όσο αυτή είναι ένωση των αγορών και όχι των λαών .

                                                                                        Θωμάς Γέροντας